του Σταύρου Κατσούλη

Ο κύριος Οποιοσδήποτε ήταν εξ ορισμού και ο οποιοσδήποτε. Κι έτσι ήταν αρκετά «στρογγυλοποιημένoς» μιας και ήταν αποτέλεσμα του μέσου όρου κι έτσι, για να είμαστε και λίγο δίκαιοι, δεν παρουσίαζε και πολλές κοφτερές γωνίες στον χαρακτήρα του. Έτσι, ο κύριος Οποιοσδήποτε ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που ο κόσμος αποκαλούσε "το καλό παιδί". Άλλο γνώρισμα του, ήταν ότι όταν προσπαθούσες να δεις το πρόσωπό του, δεν φαινόταν καλά... ήταν αχνό, χωρίς γνωρίσματα και λεπτομέρειες. Ο χαρακτήρας του γενικώς ήταν... σαν γενικής χρήσης, χωρίς ιδιαιτερότητες. Λες και ο κ. Οποιοσδήποτε ήταν αποκύημα της φαντασίας κάποιου, ή κάποια θεωρητική υπόσταση αρκετή για θεωρίες και μαθηματικά, αλλά λιγότερη του συγκεκριμένου που έχει τόσο ανάγκη μια πραγματική διαπροσωπική σχέση...