του Σταύρου Κατσούλη

Ο κύριος Οποιοσδήποτε ήταν εξ ορισμού και ο οποιοσδήποτε. Κι έτσι ήταν αρκετά «στρογγυλοποιημένoς» μιας και ήταν αποτέλεσμα του μέσου όρου κι έτσι, για να είμαστε και λίγο δίκαιοι, δεν παρουσίαζε και πολλές κοφτερές γωνίες στον χαρακτήρα του. Έτσι, ο κύριος Οποιοσδήποτε ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που ο κόσμος αποκαλούσε "το καλό παιδί". Άλλο γνώρισμα του, ήταν ότι όταν προσπαθούσες να δεις το πρόσωπό του, δεν φαινόταν καλά... ήταν αχνό, χωρίς γνωρίσματα και λεπτομέρειες. Ο χαρακτήρας του γενικώς ήταν... σαν γενικής χρήσης, χωρίς ιδιαιτερότητες. Λες και ο κ. Οποιοσδήποτε ήταν αποκύημα της φαντασίας κάποιου, ή κάποια θεωρητική υπόσταση αρκετή για θεωρίες και μαθηματικά, αλλά λιγότερη του συγκεκριμένου που έχει τόσο ανάγκη μια πραγματική διαπροσωπική σχέση...

Ακατάδεκτοι κριτικής από τον κόσμο, δεκτικοί μέχρι εσχάτων στις απαιτήσεις των βιαστών μας.

Ακαλαίσθητοι, βάρβαροι και αγράμματοι, που το παίζουν παντογνώστες με κοινωνικές ευαισθησίες.

Άπληστοι αρχιψευταράδες, τιτάνιοι διδάκτορες της υποκρισίας που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ακαταστασίας, ανικανότητας, ανοργανωσιάς.