> | | > Περί πίστης

Περί πίστης

Posted on Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017 | No Comments

του Σταύρου Κατσούλη
Ποιός άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι πάντα σε όλα και για όλα απολύτως αντικειμενικός βασιζόμενος στην πλήρη γνώση και κατανόηση των πάτων; Κανένας, διότι ούτε άπειρη μνήμη και γνώση έχουμε, ούτε άπειρη κατανόηση, ούτε άπειρη πειθαρχία. Αντιθέτως, είμαστε απείθαρχοι και πολλές φορές - σχεδόν πάντα - αψηφούμε την πραγματικότητα, για να δώσουμε ζωή στις επιθυμίες και στόχους μας.
Ποιοί από μας είναι απαισιόδοξοι ή αισιόδοξοι ανάλογα με το πιό θέμα μας απασχολεί εκείνη την στιγμή; Όλοι μας, εκτός κι αν μας αρέσει να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Συνεπώς, όλοι μας ανά πάσα στιγμή πιστεύουμε διάφορα πράγματα, χωρίς αποδείξεις, χωρίς στοιχεία, χωρίς να το καλοσκεφτούμε, χωρίς να λαμβάνομε υπ όψιν την πραγματικότητα ή την εμπειρία των άλλων.
Ειδικά αυτός που ισχυρίζεται ότι ο ίδιος σκέπτεται και πράττει λογικά και με βάση την απόλυτη κατανόηση της πραγματικότητας πάντα και παντού: Διότι αυτός είναι εξαιρετικά αισιόδοξος για τον ευατό του.
Πολύ πιο αντικειμενικός είναι αυτός που παραδέχεται ότι σε μεγάλο βαθμό δρά και σκέπτεται υποκειμενικά κι ως εκ τούτου, ότι κάποια πράγματα τα πιστέυει, κι αν μην έχει αποδείξεις.
Το να πιστέυεις δεν είναι κακό εξ ορισμού. Διότι χωρίς την πίστη, κανένας δεν θα τολμούσε να σηκώσει το πνεύμα του και να κάνει έστω κι ένα βήμα έξω από τον υποκειμενικό κόσμο του εαυτού του, στο και προς το άγνωστο. Γίνεται όμως κακό εάν πιστέψεις ότι δεν έχεις ελπίδες και διεξόδους, αγνοώντας όλες τις προσφερόμενες δυνατότητες και διεξόδους.
Η πίστη δεν είναι κάτι το βλακώδες, όπως πολλοί ισχυρίζονται. Πίστη είναι μέρος της φύσης μας, αυταπόδεικτα. Την ασκούμε κάθε στιγμή που ζούμε. Χωρίς αυτήν, θα είμαστε όλοι ντετερμινιστικά αυτόματα, έχοντες πλήρη ανελευθερία όντες μέσα σε ένα σύμπαν το οποίο επιβάλλεται στην σκέψη μας.
Η πίστη σπάει τους κανόνες. Παραβιάζει ακόμη και τους νόμους της φύσης. Ξεχαρβαλώνει στο μυαλό μας ακόμη και τις πιο εμπεριστατωμένες απόψεις, ξεγλιστρά και από τις πιο ισχυρές μέγγενες της ύλης ή του πνεύματος. Η πίστη ενδυναμώνει εκεί που με βάση κάθε διαθέσιμο στοιχείο δεν μπορεί να υπάρξει δύναμη.
Πίστη εν τέλη, είναι η πρώτη και κύρια μεγαλειώδης έκφραση της ελευθερίας μας. Κι αν το αναλύσει κανείς, είναι ίσως η μοναδική. Ακόμη κι αν ενίοτε είναι λάθος.
Το να απολέσει κανείς κάθε μορφή πίστης, θεωρητικά βέβαια διότι εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον, σημαίνει ότι έχασες την ανθρώπινη φύση σου.
Κι εδώ έχουμε το οξύμωρο, εκ πρώτης όψεως: «Πιστεύουμε», ότι όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο πιο λογικοί γινόμαστε.
Κι όμως...
Απώλεσε την πίστη σου - και ειδικά αυτή που εναντιώνεται στην κοινά ή ατομικά αποδεκτή πραγματικότητα- και πλήρωσε το τίμημα:
Γίνε μηχανή και ανελεύθερο ζώο χωρίς λογική.

Leave a Reply

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.