> | | | | | > Χέρι βοηθείας στον αγώνα, ΔΕΝ θα κόψω.

Χέρι βοηθείας στον αγώνα, ΔΕΝ θα κόψω.

Posted on Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016 | No Comments

του Σταύρου Κατσούλη

Πριν κάποιοι αποφασίσετε τι ακριβώς θα κάνει ο καθένας σας, ας μου επιτρέψετε να σας πω δύο λόγια. Θέλω να τα καταλάβετε αυτά τα δύο λόγια, από την ίδια σκοπιά με αυτήν από την οποία σας τα παραθέτω. Και σας ζητώ να το κάνετε αυτό, διότι εάν, λέω εάν συμφωνήσετε, τότε θα μπορέσουμε να δουλέψουμε μαζί για όλα αυτά που λέω και έλεγα και έλεγαν και τόσοι άλλοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτούν εάν είμαι σήμερα ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που μπήκε στο μέτωπο του αγώνα ή αν άλλαξα. Και όσοι κάνετε αυτήν την ερώτηση, καλώς την κάνετε.
Ας σπεύσω λοιπόν να σας εγγυηθώ, ότι είμαι ο ίδιος και απαράλλαχτος. Δεν έχω αλλάξει σε κανέναν θεμελιώδη βαθμό. Βάζω την ίδια αξία στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που έβαζα και τότε. Εάν έχει αλλάξει κάτι, αυτό θα ήταν ότι πιστεύω ακόμη πιο δυνατά ότι αυτό χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει καμιά αντίφαση μεταξύ των σημερινών μου πιστεύω και αυτών που έχω γράψει και ξαναγράψει στο παρελθόν.


Καταστάσεις σαν το σήμερα, δεν είναι συνήθεις και δεν λαμβάνουν χώρα στις ζωές των ανθρώπων τόσο συχνά. Θέλω να ξέρετε ότι δεν υπάρχει παρά μόνο ο καθαρότατος πόθος για λευτεριά και ανεξαρτησία σε μένα, όσον αφορά τον αγώνα μας. Εάν υπάρχει κάποιος ανάμεσά μας, ο οποίος δεν πιστεύει πλέον στον αγώνα, αυτός δεν είμαι εγώ, και οφείλει να παραιτηθεί δημόσια από αυτόν.

Κι ας εξηγηθώ καλύτερα. Ο Θεός, ή αν θέλετε βάλτε οτιδήποτε άλλο αίτιο εδώ, μας έχει προικίσει με το ένστικτο του καθαρού πατριωτισμού χωρίς μίση προς άλλα έθνη και φυλές της ανθρωπότητας. Και σε αυτό το μονοπάτι που μας οδήγησε αυτό το τίμιο αίσθημα αγάπης για την πατρίδα, περπατώ ακόμη. Εάν στην υφισταμένη κρίση βίας, φωτιάς, οικονομικού ολοκαυτώματος και ολοκληρωτισμού που βιώνουμε, δεν κατάφερνα να χρησιμοποιήσω το δώρο αυτό που έλαχε να έχω στα χέρια μου, τότε όχι απλά δεν θα ήμουν άξιος να το κρατώ στα χέρια μου, αλλά θα ήταν και προσβολή σε ότι τίμιο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να δράσουμε τώρα. Δεν πρέπει να φοβηθούμε, ούτε και να λακίσουμε μπροστά στην καταστροφή που όλοι μας βλέπουμε.

Ο αγώνας ο δικός μας, ο καθαρός αγώνας, δεν είναι η μάχη για την εξουσία, αλλά ένας όσο το δυνατόν ειρηνικός αγώνας για την ανεξαρτησία μας. Σε μια βίαια μάχη, ένας πετυχημένος στρατηγός, πολλές φορές είναι και ο ίδιος που θα φέρει μια δικτατορία ή στρατιωτική κατοχή κάποιας μορφής. Αλλά στην ειρηνική επανάσταση αφύπνισης του ίδιου του λαού με στόχο την δημοκρατία, δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Ο στρατιώτης του καθαρού αγώνα δεν επιθυμεί τίποτα για τον εαυτό του, αλλά μάχεται ανιδιοτελώς για την ελευθερία του τόπου του. Εάν υπάρχει πραγματική δημοκρατία και κοινωνική ελευθερία, τότε κανένας δεν πρέπει να ασχολείται τόσο πολύ με το ποιος κυβερνά ή διακυβερνά κάθε στιγμή. Όταν έρθει, η εξουσία και η δύναμη θα βρίσκεται στα χέρια της κοινωνίας, και σε αυτήν θα ανατεθεί κάθε φορά να επιλέξει ποιόν θα εμπιστευθεί για κάποιο χρονικό διάστημα.

Μπορεί να δοθεί σε προοδευτικούς ανθρώπους, όταν έρθει, ή να δοθεί σε αυτούς που επιδιώκουν την φιλ-ελευθερία, ή σε ένα μείγμα. Αλλά τότε, δεν θα υπάρχει η δύναμη στο σύστημα, κι η σκέψη των αντιπροσώπων θα βρίσκεται σε συνεχή έλεγχο...

Γνωρίζω πολύ καλά την ουτοπική σχεδόν εικόνα που δημιουργεί αυτό σε κάποιους. Γνωρίζω επίσης τα φοβερά μειονεκτήματα που έχει το κίνημα, και η κοινωνία μας σήμερα. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι η νέα μέρα, αυτή βρίσκεται κοντά, ούτε κι ότι τα προβλήματα, γεωπολιτικά, κοινωνικά κλπ, δεν φαντάζουν σήμερα ως ανυπέρβλητα. Αλλά εδώ είμαστε σήμερα, καλώς ή κακώς. Κάποιοι από εμάς φαίνεται, έχουν ταχθεί στο να μιλούν για το όνειρο και να προσπαθούν να το κάνουν πραγματικότητα. Είμαστε μήπως η μαγιά της κοινωνίας; Δεν θα τολμήσω να πω κάτι το τόσο τρομερό για μένα τον τιποτένιο, που δεν έχει καταφέρει τίποτα, παρά μόνο να σπέρνει τον σπόρο, δια του πληκτρολογίου.

Ωστόσο, πιστεύω ότι στην ιστορία αυτού του κόσμου, δεν υπήρξε ποτέ άλλος λαός και γένος που να μην πάλεψε τόσο πολύ για τις διαχρονικές αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Κακό, δεν είναι να υπάρχουν και μερικοί, εκ των οποίων τελευταίος είμαι εγώ, οι οποίοι σπείρουν την ιδέα ότι αυτά, δεν είναι απλά ιστορικές αλήθειες, αλλά πολύ πιο σημαντικά, είναι πράγματα που θα μπορούσαμε στο εδώ και στο τώρα, να κερδίσουμε...

Γιατί δεν είναι κακό να θυμίζουν κάποιοι στα πλήθη, ότι υπάρχουν εν δυνάμει και κάποια πράγματα όπως αυτά κι ότι γίνεται, ναι γίνεται!, να ζήσουμε ο καθένας ελεύθερος από αλυσίδες που μας κρατούν χωμένους μέσα στο χώμα και την λάσπη, αντί να είμαστε όλοι φωτεινά και όρθια παραδείγματα. Όποιος καταλάβει αυτά τα βασικά, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ρίξει λάσπες ξανά στον συν-αγωνιστή του. Όποιος τα καταλάβει αυτά, δεν θα δεχθεί ξανά κανέναν να του υποδείξει το ποιός είναι και πως θα πράξει. Όποιος τα καταλάβει αυτά, θα παραμερίσει τις διαφορές του με τον αδελφό του, και θα ριχτεί με τα μούτρα στον αγώνα. Κι όποιος δεν τα καταλάβει, ας πάρει τον δρόμο μακρυά από τον αγώνα, κι ας σαπίσει μέσα στην μιζέρια του.

Για όποιον ξέρει έστω και λίγα για το γένος των Ελλήνων, είναι σίγουρο ότι θα έμαθε τουλάχιστον το εξής: Υπάρχει το θέμα του μίσους μεταξύ μας. Και σήμερα υπάρχει αυτό, όπως και παλιά. Πολλοί, έχουν θυμώσει με τα καμώματα των αδελφών τους, κι αντίστροφα, λες και μιλάμε για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αλλά δυστυχώς κάνουμε το λάθος να κοιτάμε ομάδες, και η κρίση τους βασίζεται στο αν ανήκει εκεί, ή όχι. Γιατί γι αυτούς, εάν ανήκεις, είσαι καλός, εάν όχι, τότε είσαι κακός. Και το αντίθετο. Αλλά φίλοι μου, το να είσαι (ή να μην είσαι) σε μια ομάδα ή συλλογικότητα, δεν σημαίνει ότι είσαι κι εσύ πανομοιότυπος με τους άλλους στην ίδια κατηγορία/ομάδα. Ο τρόπος να διαχωρίζει κανείς, δεν πρέπει να στηρίζεται σε τεχνητές ομάδες, αλλά στην ουσία.

Γιατί αν δεν στηρίζεται στην ουσία, τότε μόνο ο όλεθρος μπορεί να ακολουθήσει. Για χάρη της αύξησης του μεγέθους της "ομάδας", αυτός που είναι ήδη μέσα, μπορεί να δεχθεί βασισμένος στο δόγμα ου "που ανήκεις" τον οποιονδήποτε και θα αφήσει να καούν για τα καλά, αξίες και ιδανικά που ήταν πριν αυτονόητα. Αντιστοίχως, αυτός που είναι εκτός, μπορεί εύκολα να ομαδοποιήσει όλους που συμμετέχουν στην ομάδα, ως σάπιους και ανίκανους. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι λάθος. Κι αυτο διότι όποιος έχει βγεί ποτέ στον δρόμο, γνωρίζει πολύ καλά ότι άλλους θα τους δεί και εκεί και στην ομάδα, άλλους πάλι, ικανούς αγωνιστές, δεν θα τους δεί στην ομάδα, παρ όλο που τους βλέπει στο μετερίζι του αγώνα. Κι άλλους που βλέπει στην ομάδα, δεν τους βλέπει ποτέ στον δρόμο...

Η αντίσταση μας φίλοι μου, δεν πρέπει να είναι ενάντια στην ομάδα, ή σε αυτούς που είναι εκτός της ομάδας. Η αντίστασή μας, πρέπει πάντα να είναι ενάντια στην μοχθηρία, στον φασισμό, στον ολοκληρωτισμό, στην τεμπελιά και στην κακία, όπου και αν βρίσκεται. Ο αγώνας μας, στην βάση του, δεν είναι ενάντια σε κάποιους που είναι ή δεν είναι σε κάποια ομάδα. Αλλά οφείλει να είναι ενάντια στις δυνάμεις εκείνες που αναπτύσσονται όταν αφήνουμε να φουντώνουν όλα αυτά, και στις επιμέρους ομάδες μας, αλλά και στο γενικότερο τραγικότατο πολιτικό σκηνικό μέσα στο οποίο βρεθήκαμε. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Γιατί αν το ξεχάσουμε, τότε θα καταλήξουμε να μαχόμαστε λάθος εχθρό...

Όποιος ποθεί την λευτεριά, αγαπά τον συνάνθρωπό του που θέλει κι αυτός την λευτεριά. Κι όποιος ποθεί την ανεξαρτησία, δεν αφήνει κανέναν να τον κάνει εξαρτημένο. Αν τα κάνουμε αυτά τα δύο, δεν υπάρχει κανένα ΔΝΤ, καμιά ΕΕ, καμιά ΕΚΤ και κανέναν διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που θα μπορέσει για πολύ να μας κρατήσει αλυσωμένους. Γιατί τότε, θα προτιμήσουν να μας αφήσουν να πάρουμε τον δικό μας δρόμο, από το να έχουν να κάνουν με μας καθημερινά. Αν τα κάνουμε αυτά, τότε και μονον τότε, είναι που θα πάρει φτερά ο αγώνας.

Όπως τα βλέπω τα πράγματα, βρισκόμαστε στο χείλος της αβύσσου. Είναι λοιπόν ευθύνη μου να προετοιμάσω και να προειδοποιήσω όλους για τον κίνδυνο. Κι ο κίνδυνος, είναι να κόψουμε το χέρι βοηθείας του συνανθρώπου μας, του αδελφού μας, του συναγωνιστή μας, ο οποίος την ύστατη εκείνη στιγμή που έρχεται όλο και πιο κοντά, θα μας το δώσει.
Ξέρω ότι μερικοί θα γελάσουν με αυτήν την προειδοποίηση με περισσή υπεροψία. Ας έχει. 

Εγώ πάντως, χέρι βοηθείας στον αγώνα, ΔΕΝ θα κόψω, απ όπου και να προέρχεται. Κι αυτό βέβαια, δεν ισχύει και για το χέρι εκείνο που θα τολμήσει να μας σταματήσει, απ όπου κι αν προέρχεται.

Leave a Reply

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.